‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎วิธีที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจ ‎ภายนอกที่เฉยชาของวัฒนธรรมญี่ปุ่น
‎อาจเป็นการนั่งรถไฟใต้ดิน
‎ทั้งเงียบ
‎มีมารยาท
‎สำรวม
‎สถานีต่อไป อากิฮาบาระ
‎มีระบบ
‎ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
‎มีระเบียบ
‎วัฒนธรรมลักษณะนี้...
‎สร้างสิ่งนี้ขึ้นมาได้อย่างไร
‎ช่วงต้นปีนี้ ฉันหันมาหมกมุ่น ‎กับสิ่งที่ฉันไม่เคยมีความรู้มาก่อน
‎โลกที่ดำมืด บิดเบี้ยว บ้าคลั่งของอนิเมะ...
‎หนังสือมังงะ
‎และวัฒนธรรมต่อต้านของญี่ปุ่น
‎ฉันก็เช่นเดียวกับชาวตะวันตกทั้งหลาย ‎ที่คิดว่าอนิเมะคือขบวนคิตตี้ที่ยืดยาวไม่มีที่สิ้นสุด
‎แต่งตัวเป็นนักเรียนหญิงตากลมโต ‎ขี่ม้าตัวเล็กสีรุ้ง
‎สุดยอดๆๆๆๆ
‎ถ้าฉันสอพลอหมอนั่นแม้แค่เพียงส่วนเสี้ยว
‎ฉันก็รู้สึกละอายใจมาก
‎แต่มันมักจะดำมืดและผิดเพี้ยนอย่างเปิดเผย
‎แม้แต่ฮอลลีวู้ดก็ได้รับอิทธิพลจากอนิเมะ
‎และแม้ฉันจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย
‎ฉันก็ตัดสินใจที่จะศึกษาด้วยตนเอง ‎เพื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอนิเมะ
‎หรืออาจจะเป็นนักสร้างหนังที่ยิ่งเก่งกว่า
‎ใช่มั้ยๆ
‎สรุปว่าอนิเมะคืออะไรกันแน่
‎ไม่ว่าคุณจะเป็นหน้าใหม่ในวงการอนิเมะอย่างฉัน
‎หรือเป็นโอตาคุ คุณก็น่าจะสงสัยว่า
‎คนเราคิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง
‎หรือแบบนี้
‎หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...
‎แบบนี้
‎ใครคือมันสมองที่สร้างสรรค์และเพ้อคลั่ง
‎เบื้องหลังอนิเมะสุดแปลกใหม่ในยุคนี้
‎ในวัฒนธรรมที่ผู้คนเอาแต่ทำตามๆ กัน
‎ความนิยมในศิลปะที่ฉูดฉาดอาจดูเหมือนเป็นปัญหา
‎แต่มันจะเป็นทางออกได้ไหม
‎และไปได้ถึงไหน
‎ฉันมุดเข้าไปดูคลิปอนิเมะในโพรงกระต่าย
‎และแทนที่จะได้คำตอบ ฉันยิ่งมีคำถามมากขึ้นอีก
‎แน่นอน เน็ตฟลิกซ์จ้างฉันมาทำงานนี้
‎แต่มันไม่ใช่แค่งาน
‎มันกลายเป็นความหมกมุ่น
‎ฉันต้องแสวงหาจิตวิญญาณของอนิเมะ
‎เข้าถึงสมองอัจฉริยะที่สร้างมันขึ้นมา ‎และมองผ่านผ้าคลุมหน้าเข้าไป
‎นี่อาจเป็นภารกิจอนิเมะที่เป็นมหากาพย์
‎น่าตื่นเต้นใช่มั้ยล่ะ
‎ปัญหามีข้อเดียว คือฉันอยู่ในแอล.เอ.
‎และไม่รู้เลยว่าฉันจะทำงานนี้ได้ยังไง
‎ดูนี่ ทั้งหมดเริ่มต้นจากเรื่องแคสเซิลเวเนีย
‎มันทั้งดำมืด บิดเบี้ยว และงดงาม
‎ฉันอดอยากรู้ไม่ได้ว่า ‎ใครกันที่สร้างผลงานแบบนี้ขึ้นมาได้
‎ฉันก็เลยไปพบเขา
‎นักทำอนิเมะที่เกรี้ยวกราดสุดในแอล.เอ.
‎ใครๆ เรียกเขาว่า ‎เควนติน ทารันติโน่แห่งยุคดิจิตอล
‎แต่อาดี ชันคาร์เป็นใครกันแน่
‎คำสุดท้ายที่ผมค้นในกูเกิล การเดินทางข้ามเวลา
‎ผมเป็นนักเดินทางข้ามเวลา
‎ผมมาจากอนาคต ไม่ได้มาจากเวลายุคนี้
‎แคสเซิลเวเนียเกิดขึ้นได้ยังไง
‎(อาดี ‎ผู้สร้างแคสเซิลเวเนีย)
‎จากวิดีโอเกมในดวงใจmujเหมือนจะตายไปแล้ว
‎กลายมาเป็นผลงานในเน็ตฟลิกซ์ที่ฮิตระเบิด
‎(แคสเซิลเวเนีย)
‎ผมทำหนังที่แจ้งเกิดในวงการ
‎บางเรื่องได้ฉายในโรง บางเรื่องไปได้สวยมาก
‎ผมไม่ได้สนใจหนังสักเท่าไร
‎สิ่งที่ผมสนใจจริงๆ คือการทำหนังแฟนฟิล์ม ‎ที่ทำเล่นๆ ในอินเทอร์เน็ต
‎มีเรื่องพาวเวอร์เรนเจอร์ กับเจมส์ บอนด์
‎ซึ่งผมทำออกฉายห่างกันหนึ่งสัปดาห์
‎ใช่แล้ว บางเรื่องก็เป็นกระแสฮือฮามาก
‎และมันก็น่าสนใจ ‎ที่ผมไม่เคยมองอาชีพตัวเองในมุมนี้มาก่อน
‎แต่แล้วก็มีแร็ปเปอร์คนหนึ่งอธิบายให้ผมฟังแบบนี้
‎เขาโทรมาหาผม บอกว่า ‎"โย่ว ไง นี่คานเยนะ"
‎ผมบอก "หือ อะไรนะ ฮัลโหล" ‎แล้วเราก็เจอกัน
‎แร็ปเปอร์มองว่านั่นเป็นเหมือนมิกซ์เทปของผม ‎ทำให้ผมรู้สึกเท่มาก
‎เพราะผมมองมันเหมือน ‎หนังแฟนฟิล์ม ซึ่งไม่เท่เท่า
‎หนังแฟนฟิล์มนี่แหละที่ทำให้เน็ตฟลิกซ์ทวีตมาหาผม
‎ใช่ ที่จริงมันคือทวีต ‎บอกว่า "เฮ้ เข้ามาเจอกันหน่อยสิ"
‎และนั่นก็ทำให้แคสเซิลเวเนียเกิดขึ้นมา
‎ตอนที่ผมโตขึ้นมา ทุกสิ่งที่ผมรักน่ะ
‎ผมไม่รู้เลยว่าคนอื่นๆ ก็ชอบเหมือนกัน
‎มันไม่เท่น่ะ ‎คือใครๆ จะทำเป็นว่าพวกเขาไม่...
‎คนที่ชอบก็จะทำเหมือนตัวเองไม่ชอบน่ะ
‎แต่ตอนนี้เหมือนใครๆ ก็คอสเพลย์เป็นโกคู
‎มันสุดยอดมาก ‎ผมมีถุงมือจอมพลังที่ใส่อยู่จริงๆ นะ
‎มันมีแสงด้วย
‎ตอนที่ผมโตขึ้นมาในฮ่องกง มันจะมี
‎อนิเมะบ้าๆ เจ๋งๆ เรื่องนี้ฉายในทีวี ‎และไม่พูดภาษาอังกฤษ
‎ผมก็เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎แต่ผมชอบภาพที่เห็นมาก
‎ผมก็เลย...วันหนึ่ง เราก็สร้างของเราเอง
‎และมันก็ออกมาคล้ายๆ แบบนั้น ‎ตั้งแต่นาทีที่เน็ตฟลิกซ์บอกว่า ตกลง
‎ไปสร้างผลงานอนิเมะสุดเพี้ยน ‎ที่ดัดแปลงจากวิดีโอเกมนี้เลย
‎ไปทำเลย ลุยเลย
‎ทั้งผมและเควิน ‎คือเควินเป็นหุ้นส่วนของผมในงานนี้
‎เรามองหน้ากัน งานนี้จะต้องเป็นสองมิติ
‎จะต้องเป็นงานวาดมือ ‎ต้องเคารพต่ออนิเมะที่เป็นหนังแผ่นพวกนั้นด้วย
‎อนิเมะหนังแผ่นที่ผมจะดูทางทีวีในฮ่องกง ‎ซึ่งผมชอบมาก
‎และผมรู้สึกว่ามันสวยงามและมีศิลป์
‎ครอบครัวบอกว่าผลงานผมมีความรุนแรงอยู่มาก
‎รุนแรงมาก
‎นี่คือมูชิ เป็นมนุษย์ก็เลยเข้าใจภาษาอังกฤษ
‎ผมเจอปฏิกิริยาแบบนี้ประจำ ‎และทำให้ผมรู้สึกกลัวๆ
‎เวลาคนเห็นเจ้ามูชิ ก็จะถามว่า ‎นี่หมาของคุณเหรอ ผมบอกใช่
‎พวกเขาก็จะถามว่า คุณเลือกเองเนี่ยนะ ‎ไม่ใช่ของแฟนเหรอ
‎ผมบอกไม่ใช่ นี่แหละหมาที่ผมอยากได้มาตลอด
‎พวกเขาก็จะแบบ นี่มันไม่ใช่ ‎ผมจะเจอปฏิกิริยาเดิมๆ ตลอด
‎นี่ไม่ใช่หมาที่ผมอยากเห็นคุณเลี้ยง
‎ผมก็เลยแบบ อะไรกัน คุณพูดอะไรของคุณ
‎หมาแบบไหนที่คุณจินตนาการว่าผมจะเลี้ยงเหรอ
‎แบบร็อตไวเลอร์เหรอ
‎หรือเยอรมันเชพเพิร์ด พวกหมาจู่โจมเหรอ
‎หรืออาจจะเป็นหมาหุ่นยนต์ ‎อาจจะหมาปิศาจ อะไรกัน
‎อาดี ชันคาร์เป็นนักเดินทางข้ามเวลา
‎ฉันเริ่มอยากให้เขาเสกฉันย้อนอดีต
‎ก่อนที่ฉันจะพูดว่าฉันทำหนังแบบนี้ได้
‎โอเค
‎อนิเมะคืออะไร
‎น่าจะตอบได้ง่ายๆ
‎หรือไม่ง่าย ความคิดสร้างสรรค์คืออะไร
‎คนเราได้ไอเดียมาจากไหน
‎อินสตาแกรมไม่ใช่เรื่องเสียเวลา ‎แต่เป็นแรงบันดาลใจ ถูกมั้ย
‎ถูกมั้ย
‎ถ้าอยากรู้จักอนิเมะ ‎เราต้องรู้จักต้นกำเนิดของมัน
‎หาแรงบันดาลใจจากสารคดีเก่าๆ ดีมั้ย
‎ญี่ปุ่น ที่ยึดเหนี่ยวในโลกตะวันออก
‎ประเทศที่งดงามและหลากหลาย
‎ที่ซึ่งตะวันออกพบตะวันตก...
‎ผสมผสานกันในเครื่องแต่งกายสมัยใหม่ ‎การวางผังเมืองและอุตสาหกรรม
‎แต่ชีวิตชนบทและขนบธรรมเนียมยังคงสืบต่อ
‎หรือไม่ดี ไอเดียนี้ใช้ไม่ได้
‎ไม่ได้ ถ้าอยากรู้จักอนิเมะ เราต้องไปญี่ปุ่น
‎เพื่อเผชิญหน้ากับมันสมองสุดเพี้ยนตัวเป็นๆ
‎เพื่อพบกับคนดังทั้งหลายในวงการ
‎เพื่อเข้าถึงแหล่งที่มา ขุมทรัพย์
‎อะไรทำให้ญี่ปุ่นเป็นต้นกำเนิด
‎หากจะเข้าใจอนิเมะ
‎เราต้องดำดิ่งลงไปใน ‎ความซับซ้อนของวัฒนธรรมญี่ปุ่น
‎และระดับวิถีชีวิตที่นั่น
‎แล้วเราจะทำได้ยังไง อาหารไงล่ะ
‎สิ่งที่ผมชอบที่สุดในโตเกียวก็คืออาหาร
‎ฉันสัมภาษณ์ชายคนหนึ่งที่ชอบอาหาร ‎และเป็นนักทำอนิเมะ
‎เขาใช้วัตถุดิบในการทำอนิเมะจากญี่ปุ่น
‎และเสิร์ฟอนิเมะข้ามวัฒนธรรมอย่างชัดเจน
‎สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแซม
‎ยินดีที่รู้จักค่ะ ฉันชื่อแซม
‎หวัดดีค่ะ ฉันชื่อแซม
‎หวัดดีค่า ฉันชื่อแซม
‎สวัสดีครับ ผมชื่อลีฌอน ทอมัส
‎ไงครับ ผม ลีฌอน
‎หวัดดี ผมชื่อลีฌอน ทอมัส
‎ไงครับ ผม ลีฌอน
‎หวัดดี ผมชื่อลีฌอน ทอมัส
‎(#หวัดดีทุกคน)
‎หลังจากฟองสบู่ดอทคอมแตกในนิวยอร์กซิตี ‎การหางานก็เป็นเรื่องยาก
‎(ลีฌอน ทอมัส ‎ผู้สร้างแคนนอน บัสเตอร์ส)
‎แล้วผมก็พบว่าตัวเองผันตัวมาเป็น ‎นักวาดภาพหนังสือการ์ตูนอิสระ
‎ผมคิดว่าการได้แวดล้อมไปด้วย ‎ศิลปินและนักคิดคนอื่นๆ
‎ที่มีฝีมือและเก่งกว่าผม ‎จะเป็นแรงบันดาลใจให้ผมได้
‎ผมชื่นชอบการร่วมมือกันทำงาน
‎ผมก็เลยสนใจการทำแอนิเมชั่น
‎ผมชอบทำงานในห้อง ‎ที่เต็มไปด้วยคนที่มีพรสวรรค์
‎มันบังคับให้ผมต้องพัฒนาฝีมือ
‎ผมจึงเริ่มเสพการ์ตูนญี่ปุ่นทางทีวี
‎ผ่านม้วนวิดีโอที่อัดมาอย่างผิดกฎหมาย ‎ในร้านต่างๆ ที่ไชน่าทาวน์
‎สมัยนั้นเป็นความนิยมเฉพาะกลุ่ม
‎ขอบอกว่าผมใช้ทุกสิ่งที่ผมรักอย่างละเล็กละน้อย
‎มาสร้างแคนนอน บัสเตอร์ส
‎ดนตรีในเรื่องแคนนอน บัสเตอร์ส ‎มีทั้งแจ๊ส ฟิลฮาร์โมนิก และป๊อปผสมผสานกัน
‎สไตล์ของแคนนอน บัสเตอร์ได้รับอิทธิพลจาก ‎การประกอบกันของสิ่งต่างๆ
‎ที่ผมเคยเสพตอนเด็กๆ ‎ในยุค '90 และต้นยุค '80
‎หนังที่ฉายกลุ่มเล็ก หนังผจญภัย ‎เกมญี่ปุ่นที่เล่นตามบทบาท
‎ไฟนอลแฟนตาซี ความลับของมานา
‎งานนี้เป็นโอกาสที่เหมาะเจาะ ‎ในการรวมองค์ประกอบทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน
‎ตัวละครโปรดของผม ‎ในแคนนอน บัสเตอร์สคือแซม
‎ซึ่งเป็นตัวย่อ แปลว่าต้นแบบความสัมพันธ์พิเศษ
‎เธอเป็นหุ่นยนต์มิตรภาพชั้นสูง ประวัติดีงาม
‎เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหน่อยๆ จิตใจงาม ‎มองเห็นแต่ความดีในตัวทุกคน
‎ไม่เลย ไม่มีตัวละครตัวไหน ‎ในแคนนอน บัสเตอร์ที่สร้างจากผม
‎ผมไม่ใช่ครีเอทีฟ ‎ประเภทที่เอาตัวเองใส่ลงไปในงาน
‎ผมชอบสร้างระยะห่างระหว่างตัวเองกับผู้ชม
‎ผมรู้สึกว่าในฐานะอนิเมะญี่ปุ่นของอเมริกา
‎ในฐานะสื่อ ในฐานะงานศิลปะนั้น ‎นี่คือสื่อแนวผสมผสานอย่างแท้จริง
‎วงการนี้มีเนื้อหาการ์ตูนสำหรับเด็กวัยเตาะแตะ
‎เด็กเล็กทั้งชายและหญิง ‎วัยรุ่น ไปจนถึงผู้ใหญ่ และจนถึงการ์ตูนโป๊
‎ผมไม่รู้สึกว่าเป็นคนนอก แต่เป็นผู้ไปเยือน
‎เป็นแขกน่ะ ถ้าคุณยอมรับนะ
‎การ์ตูนญี่ปุ่นเป็นประตูพาผมเข้าสู่วัฒนธรรมญี่ปุ่น
‎นี่เป็นสิ่งที่ผมซึมซับตั้งแต่ยังเด็ก
‎ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโตเกียว ‎จากอนิเมะและหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น
‎ก่อนที่จะไปถึงเสียอีก
‎รู้ไว้ใช่ว่า: ญี่ปุ่นใช้กระดาษ ‎ในการพิมพ์หนังสือการ์ตูนหรือที่เรียกว่ามังงะ
‎มากกว่าผลิตกระดาษห้องน้ำเสียอีก
‎คนญี่ปุ่นอาจต้องกินกากใยมากขึ้น
‎ไม่งั้นก็จะมีหนังสือการ์ตูนจำนวนมหาศาล
‎อนิเมะและมังงะที่เป็นแรงบันดาลใจ ‎ไม่ใช่แค่วัฒนธรรมป๊อป พวกเขานิยามไว้
‎ในยุคทองของอนิเมะ
‎นักทำอนิเมะและนักวาดมังงะนั้นราวกับราชา
‎หรือถ้าจะเรียกให้เหมาะกับประเทศ ‎ก็คือจักรพรรดิ
‎คิดว่าเป็นราชาผู้สร้างสรรค์เนื้อหา
‎เหมือนคนดังในอินสตาแกรมยุคนี้ ‎แต่มีความสามารถ
‎มังงะกลายเป็นอนิเมะได้ยังไง
‎และศิลปินยังคงทำงาน ‎ภายใต้ความกดดันได้อย่างไร
‎ฉันแวะเข้าไปสัมภาษณ์โทชิกิ ฮิราโนะ
‎ปรมาจารย์ผู้คร่ำหวอด ‎ในการนำมังงะมาสร้างอนิเมะ
‎เขามอบกุญแจทองคำให้ฉัน ‎เพื่อไขปริศนาอนิเมะข้อนี้
‎ในยุคที่อนิเมะเฟื่องฟู ‎นักทำอนิเมะ... จะพูดยังไงดีล่ะ
‎ไม่ใช่ดาราก็จริง แต่ก็ใกล้เคียง ‎เป็นที่ชื่นชมคลั่งไคล้น่ะ
‎ตอนแรกผมเป็นคนทำอนิเมะ
‎เริ่มจากเป็นคนทำอนิเมะ ‎จนเป็นผู้กำกับและอีกหลายอย่าง
‎(โทชิกิ ‎ผู้กำกับเรื่องบากิ)
‎ทำไมคุณถึงเริ่มสร้างอนิเมะ
‎(ฮิซาโนริ ‎ผู้เชี่ยวชาญด้านอนิเมะ)
‎คนดูบอกว่าฉากพวกนี้สนุกดี
‎ฉากแรกที่เราทำจะเป็นมาตรฐานต่อไป
‎อย่างเรื่องบากิ ก็คือท่าพิเศษของนักสู้
‎อะไรทำนองนั้น
‎ฉากที่ดีที่สุดในการต่อสู้คือตอนน็อคเอาต์
‎มันจะดูดีเมื่อมีการสำเร็จโทษอย่างเด็ดขาด
‎สำหรับอนิเมะ ต้องมีภาพแบบนั้นในหัวก่อน
‎แล้วสร้างขึ้นมาตามนั้น
‎ในฐานะคนทำอนิเมะ ผมคิดเป็นอย่างแรกเลยว่า ‎ผมอยากให้คนดูเห็นอะไรมากที่สุด
‎ผมทำงานแบบนั้น ‎หลังจากนั้นก็รวมอย่างอื่นเข้ามา
‎เวลาเราสร้างหนังจากมังงะ
‎วิธีการก็คือแตกมันออกแล้วประกอบขึ้นใหม่
‎แต่สำหรับบากิ เราคิดที่จะยึดตามมังงะ ‎จุดนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยน
‎คุณตัดสินใจมาทำงานด้านอนิเมะตั้งแต่เมื่อไหร่
‎ผมไม่เคยอยากทำงานด้านอนิเมะเลย
‎- ไม่อยากเลยเหรอ ‎- ผมอยากเป็นนักวาดมังงะ
‎เหรอครับ
‎คุณไปร้านมันดาราเกะบ่อยแค่ไหน
‎ร้านนี้ผมก็ไปบ้าง ‎เพราะบริษัททีเอ็มเอสตั้งอยู่แถวนาคาโนะ
‎และแถวนั้นก็มีร้านมันดาราเกะ
‎มันเหมือนแดนสวรรค์
‎คุณมีสตูดิโอ ‎และร้านมันดาราเกะสาขาแรกอยู่ใกล้ๆ
‎- ใช่ ‎- เวลาไป คุณจะไปดูอะไร
‎อ๋อ ผมก็ดูพวกหุ่นฟิกเกอร์และหนังสือมือสอง
‎คือสมัยนี้มีร้านหนังสือไม่มากแล้ว
‎ใช่ครับ
‎ถ้าเป็นมังงะ ก็ต้องไปซื้อที่ร้านมังงะ
‎หรือแม้จะแค่ดูก็เถอะ ผมก็เลยต้องไป
‎คลังหนังสือที่นั่นใหญ่โตจนน่าตกใจ
‎ไอเดียของคุณจะมาตอนไหน
‎ปกติก็ตอนอาบน้ำ
‎ถ้าเป็นตอนนั้นก็จดไม่ได้น่ะสิครับ
‎ใช่ ผมเลยต้องรีบออกมาจดไว้
‎- อ๋อ เหรอครับ ‎- ใช่ ไม่งั้นก็ลืมหมด
‎แปลว่าคุณวาดฉากต่างๆ ตอนไม่ใส่เสื้อผ้าเหรอ
‎ไม่เชิง ผมเช็ดตัวแล้ว เอาผ้าเช็ดเร็วๆ ‎แล้วออกมาหยิบปากกา
‎ร่างคร่าวๆ
‎- เหมือนจดบันทึกสั้นๆ ‎- บันทึกที่ได้จากการอาบน้ำ
‎ผมชินกับการอยู่คนเดียวน่ะ
‎คำล่าสุดที่คุณค้นในกูเกิลคืออะไร
‎"เน็ตฟลิกซ์"
‎แล้วตอนนี้คุณมาเป็นผู้กำกับเรื่องบากิ
‎วาดฮานายามะในเรื่องนี้สนุกมั้ยครับ
‎ฮานายามะไม่มีบทบนจอเท่าไร
‎ถ้าคุณต้องสู้กับนักโทษรอประหารพวกนั้นสักคน
‎คุณจะเลือกใคร
‎ผมสู้ไม่ไหวหรอก คงล้มคว่ำในพริบตา
‎คำพูดที่คุณชอบที่สุดจากบากิ
‎คำพูดที่ชอบจากบากิ...
‎"ฉันไม่สนโว้ย"
‎นั่นแหละค่ะ
‎วรรคทองของอนิเมะ
‎แต่ฉันไม่เหมือนบากิ ฉันสนค่ะ
‎สนมากๆ ด้วย
‎ฉันก็เลยเดินไปถามแฟนๆ ตามถนน
‎อะไรผลักดันพวกเขา ‎อะไรล่อพวกเขามาติดใจสิ่งที่สุดจะเพี้ยนแบบนี้
‎ฉันกังวลว่าถึงจะบินไปถึงโตเกียว
‎ก็ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ
‎แต่นั่นแหละคือจุดประสงค์ของอนิเมะ ‎การลองเสี่ยง การไม่ฟังใคร
‎ทำตามกฎของตัวเอง
‎ฉันจะไม่ยอมให้กำแพงภาษาเข้ามาขวาง
‎ฉันเป็นอมตะ ซูชิชอบอนิเมะ อะไรคะ
‎ขอโทษค่ะ อาริกาโตะ
‎อนิเมะแต่ละเรื่องไม่ได้เหมาะสำหรับทุกคน ‎เช่นเดียวกับญี่ปุ่น
‎ญี่ปุ่นมีแบบนี้
‎แต่ก็มีแบบนี้ด้วย
‎แจ๋วไปเลยใช่มั้ยล่ะ
‎นั่นก็เพราะวัฒนธรรมย่อยๆ ในอนิเมะญี่ปุ่น
‎ได้สร้างวัฒนธรรมย่อยในย่อยอีกที ‎ซึ่งเฉพาะกลุ่มและบ้าบอยิ่งขึ้นไปอีก
‎เมื่อฉันพูดว่าบ้าบอ ฉันหมายถึงบ้าบอจริงๆ
‎อย่างชาวร็อคอะบิลลีที่แต่งตัวเหมือน ‎ชาวกรีสอเมริกันสมัย 1950
‎หรือพวกกอธ
‎หรือโลลิต้า
‎หรือกอธโลลิต้า หรือกอธโลลิต้าที่เป็นสตีมพังก์
‎ใช่ คุณพอเห็นภาพแล้ว
‎แล้วก็มีจ็อค
‎และแน่นอน ชาวเมทัลด้วย
‎ผมแน่ใจว่าเดธเมทัลน่ะ...
‎(ราเรโกะ ‎ผู้กำกับอั๊กเกรทซูโกะ)
‎สร้างจากองค์ประกอบร็อคที่รุนแรงจนถึงขีดสุด
‎มันผิดแปลก... เป็นอะไรสักอย่างที่ผิดแปลก
‎ในวงการแฟชั่นก็มีอะไรแบบนั้น ‎เรียกว่ากอธิกโลลิต้า
‎สิงห์นักบิดก็ขับชอปเปอร์
‎ทุกวงการย่อมมีสิ่งที่ผิดแปลก
‎ความผิดแปลกนั้นมีกฎของตัวเอง
‎เป็นการปลดปล่อยผู้คนที่ถูกผูกมัดกับวิถีทางโลก
‎นั่นแหละหน้าที่ของพวกเขาในโลกนี้
‎ในการทดสอบขีดจำกัดของอนิเมะ
‎ฉันจึงไปสัมภาษณ์คนนอกคอก ‎ที่เกรี้ยวกราดที่สุดในโตเกียวสามคน
‎(เท็ตสึยะ คิโนะชิตะ ‎ผู้สร้างเรื่องกำปั้นอสูรโทคิตะ)
‎(กำปั้นอสูรโทคิตะ)
‎มีตัวละครในเรื่องดูรารารา ‎ที่พูดโดยใช้สมาร์ทโฟน
‎ผมคิดว่ามันน่ารักดี
‎ก็เลยลองใช้เองดูบ้าง ‎เมื่อมีแอปเหมาะๆ ออกมา
‎ที่พูดไปก่อนหน้านี้ ผมพูดเล่นนะ
‎ผมใช้แอปเพราะบาดเจ็บที่คอน่ะ
‎เมื่อก่อนผมต้องอัดเสียงในแอปอยู่หลายชั่วโมง
‎แต่ตอนนี้แอปเปลี่ยนข้อความ ‎ที่ผมพิมพ์เป็นเสียงพูดให้
‎กำปั้นอสูรโทคิตะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร
‎กรณีพิพาทและกฎระหว่างบริษัทต่างๆ
‎ซึ่งไม่ได้สู้กันอย่างตรงไปตรงมา ‎ถูกกฎหมาย หรือเรียกว่าตรงข้ามเลย
‎แต่ละบริษัทกลับจ้างนักสู้ ‎ที่สะสางปัญหาต่างๆ ด้วยการต่อสู้
‎มันเป็นเรื่องราวง่ายๆ ‎เกี่ยวกับความรุนแรงและการเมือง
‎ครั้งแรกที่คุณคิชิอธิบายให้ผมฟัง
‎ว่าเขาอยากสร้างซีรีส์ทั้งเรื่องจากซีจี
‎โดยปกติแล้ว องค์ประกอบหลัก ‎ของกำปั้นอสูรโทคิตะคือร่างกายของนักสู้
‎ผมเลยคิดประมาณว่า
‎"ถ้าเราวาดกล้ามเนื้อ ‎เหมือนเวลาวาดชุดเกราะล่ะ"
‎ผมเชื่อตามนั้น
‎คุณคิชิบอกว่าเมื่อคนดูกำปั้นอสูรโทคิตะจบแล้ว
‎เขาไม่อยากให้คนดูคิดว่าได้ดูหนังที่สร้างจากซีจี
‎แต่รู้สึกเหมือนได้ดูอนิเมะญี่ปุ่นธรรมดา
‎อยากให้ภาพออกมาเหมือนอนิเมะทั่วไป
‎จะได้ไม่มีใครรู้ว่ามันคือซีจี
‎ผมเชื่อว่านั่นคือประเด็นหลักของเขา
‎(เซจิ คิชิ ‎ผู้กำกับกำปั้นอสูรโทคิตะ)
‎ซีรีส์เรื่องนี้ พูดได้เลยว่าเกี่ยวกับการต่อสู้
‎มันไม่ธรรมดาสำหรับหนังการ์ตูน ‎ก็เลยอาจพูดได้ว่าไม่มีใครเหมือน
‎แรงบันดาลใจเหรอครับ
‎พวกมันจะโผล่มาตอนที่ผมแทบจะไม่คิดถึงมันเลย
‎ผมจะได้ไอเดียในชีวิตประจำวัน ‎เช่นเวลาแช่น้ำในอ่าง
‎ไอเดียจะเป็นรูปเป็นร่างก็ในเวลาแบบนั้น
‎(มัสเซิลยิม)
‎ผมออกกำลังกายที่ยิมด้วย
‎ผมพยายามจะไปออกกำลังกาย
‎อนิเมะญี่ปุ่นเป็นศิลปะสามมิติที่ใช้คนทำ
‎วงการนี้พัฒนาไปเป็นแอนิเมชั่นแบบนั้น
‎ผมเลยอยากจะลองใช้กับซีรีส์เรื่องนี้
‎มันลำบากสำหรับทีมงานของผมรึเปล่าน่ะเหรอ
‎ก็ลำบากแหละ มันโหดมากสำหรับพวกเขา
‎พวกเขาสร้างงานศิลปะด้วยมือตัวเองทุกเฟรม
‎พอมองแง่นั้น ผมเลยรู้สึกว่าสุดท้าย ‎ผลงานจะบอกได้ชัดเลยว่า "ผลิตในญี่ปุ่น"
‎ผมได้พบกับนักต่อสู้ทุกคน
‎ที่มีส่วนร่วมกับงานนี้เป็นครั้งแรก
‎เช้าวันหนึ่ง เราทุกคนไปที่ ‎โกลส์ยิมสาขาแรกในลอสแองเจลิส
‎ตอนนั้นเราบังเอิญได้เจอชวาร์เซเน็กเกอร์
‎เราได้จับมือกับเขา ‎และเขาก็ยอมถ่ายรูปร่วมกับเรา
‎(บ. สตูดิโอฮิบาริ) ‎(บ. ลาร์กซ์)
‎เราไปงานอนิเมะเอ็กซ์โป
‎ผู้กำกับคนหนึ่งไปที่โกลส์ยิม ‎แล้วก็ได้เจอชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ตอนนั้นคุณฮิกะอยู่ที่ไหนครับ
‎ก็ต้องที่โกลส์ยิมน่ะสิ
‎(ยูจิ ฮิกะ ‎ผู้สร้างกำปั้นอสูรโทคิตะ)
‎ที่จริงเราให้นักต่อสู้เล่นฉากต่อสู้บนพื้นนี้
‎แล้วก็ถ่ายคลิปไว้อ้างอิง ‎ในการวาดซีจีแต่ละเฟรม
‎เราให้พวกเขาเตะต่อยกันจริงๆ
‎แล้วเราก็ควบคุมความเร็ว ‎เพื่อให้มันดูน่าทึ่งขึ้นไปอีก
‎เราสร้างงานซีจีด้วยมือ ‎โดยไม่ใช้วิธีจับความเคลื่อนไหว
‎เราไม่ได้ติดอุปกรณ์ที่ตัวนักสู้ ‎เหมือนเวลาจับความเคลื่อนไหว
‎เราสร้างฉากต่อสู้แต่ละฉากด้วยมือ
‎นั่นคือแนวคิดของผู้กำกับที่เราทำงานด้วย
‎สิ่งที่ผมไม่ชอบในตัวผู้กำกับ...
‎คือ เขา...
‎ผมจะพูดยังไงดี ทำไงดีล่ะ
‎สิ่งที่ผมไม่ชอบ ที่จริงก็คือสิ่งที่ผมชอบในตัวเขา
‎ผู้ชายคนนั้นเสียสติน่ะ
‎คุณคิชิเสียสติจริงๆ
‎ทุกคนรอบตัวเขาก็เลยเริ่มโง่ลงๆ
‎เด็กๆ รอดูอนิเมะของเรา
‎โทษทีๆ
‎(#เด็กๆรออยู่)
‎ขอภาพเหมือนให้ฉันด้วย คุณมีภาพใกล้มั้ย
‎เซจิๆ ฮัลโหลหน่อย
‎(ผลิตในญี่ปุ่น)
‎ไม่มีอะไรประกาศก้องว่า "ผลิตในญี่ปุ่น" ‎ได้ดีไปกว่าโทเอแอนิเมชั่นอีกแล้ว
‎ฉันต้องไปถึงจุดตั้งต้น ‎เพื่อดูว่าทุกอย่างเริ่มต้นจากไหน
‎โทเอก็คืออนิเมะ
‎จุดตั้งต้น ต้นกำเนิดของทุกอย่าง
‎อนิเมะมีขึ้นเพื่อเด็ก
‎เรียกว่าเป็นดิสนีย์ของประเทศ ‎แต่แทนที่จะเป็นหนู
‎ก็เป็นแมวแทน
‎อึ้งเลยสิ ดิสนีย์
‎ถ้าคุณเป็นเด็กญี่ปุ่น คุณจะถูกเลี้ยงด้วยโทเอ
‎(ประธานโทเอแอนิเมชั่น) ‎(ชื่อ: โคโซ อายุ: 71)
‎(ราศี: กรกฎ ‎ตัวละครโปรด: เซนต์เซย่า)
‎แอนิเมชั่นญี่ปุ่น ซึ่งก็คือโทเอแอนิเมชั่นนั่นแหละ
‎(โคโซ ‎ประธานโทเอแอนิเมชั่น)
‎เริ่มขึ้นหลังจากที่ญี่ปุ่นแพ้สงคราม ‎โดยมีดิสนีย์เป็นต้นแบบ
‎มันเป็นอุตสาหกรรมใหม่เอี่ยม
‎เป็นวิธีให้ความหวังกับเด็กๆ หลังจากแพ้สงคราม
‎โทเอแอนิเมชั่นถือกำเนิดขึ้นอย่างนั้น
‎(แฟนพันธุ์แท้โทเอ)
‎(ชื่อ: ฮารุ ‎อายุ: 30)
‎(ราศี: กุมภ์ ‎ตัวละครโปรด: เซนต์เซย่า)
‎ใช่ ผมมาดูแน่นอน
‎ผมดูผลงานของโทเอแอนิเมชั่นมานานแล้ว
‎(ฮารุ แฟนพันธุ์แท้โทเอ)
‎เช่น สแลมดังค์ ดราก้อนบอลแซด ดิจิม่อน
‎ผมเองก็วาดภาพด้วย
‎ผมก็เลยไปดูเอาไว้อย่างนักศึกษา ‎จะได้ใช้ในการวาดรูปของตัวเอง
‎เพราะพวกเขาทำด้วยซีจี
‎ก็อาจมีอดีตแฟนที่รับไม่ได้
‎แต่ผมมองว่าเป็นการทำเพื่อคนรุ่นใหม่
‎ผมจึงสนใจอยากเห็นว่ามันจะออกมาเป็นยังไง
‎กลุ่มผู้ชมเป้าหมายของโทเอแอนิเมชั่น ‎จึงมักจะเป็นเด็กๆ
‎พวกเขาจึงสร้างอนิเมะเพื่อให้เด็กๆ มีความสุข
‎และไม่ควรเบนเข็มออกจากเป้าหมายนี้
‎ผมชอบคำพูดนี้มาก ‎"มิตรภาพ ความพยายาม ชัยชนะ"
‎ความรักในอนิเมะก็คือการสอนสิ่งเหล่านี้ให้เด็ก
‎ให้เปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิง
‎คุณมีพลังคอสโมมั้ย
‎ผมอายุ 70 คอสโมใกล้จะหมด แต่ก็ยังอยู่
‎เมื่อหนังฉายจบ
‎หรือเมื่อผมดูทีวีจบรายการ ผมจะหายเครียด
‎ก่อนหน้านั้น ผมเครียดมาก
‎ผมว่าพลังคอสโมนี่แหละที่ทำให้ผมยังทำอนิเมะอยู่
‎เซย่า เผาพลังคอสโมของเธอซะ
‎เซนต์เซย่า
‎เด็กหนุ่มทุกคน
‎เซนต์เซย่า
‎โอ เย้
‎อะไรประมาณนี้
‎ดนตรีเป็นส่วนสำคัญมาก ‎ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นและอนิเมะ
‎อนิเมะนั้นขึ้นชื่อว่าเพลงธีมจะเป็น ‎เพลงร็อคที่เล่าเรื่อง บ้าบอ หลุดโลก
‎และแฟนๆ อนิเมะทั่วทุกแห่งก็จะคลั่ง ‎สไตล์ดนตรีในอนิเมะมาก
‎- นี่มันอีวานเกเลียน รู้จักเพลงนี้มั้ย ‎- รู้จักๆ
‎- ผมร้องได้ด้วย ‎- ร้องได้เหรอ ร้องเลย
‎ดนตรีคือทุกอย่างสำหรับแฟนๆ พวกนี้
‎ต่อไปก็มารู้จักแรงบันดาลใจของพวกเขา
‎(โยโกะ ทากาฮาชิ)
‎(ผู้ร้อง "ธีซิสของเทวทูตผู้โหดร้าย" ‎จากอีวานเกเลียน)
‎ครั้งแรกที่ฉันได้ฟังทำนองเพลง ‎"ธีซิสของเทวทูตผู้โหดร้าย"
‎ฉันคิดว่า "โห เพลงนี้ยากจัง"
‎ฉันไม่รู้ว่าร้องไปกี่รอบ
‎แต่คิดว่าน่าจะเป็นหมื่นๆ รอบได้
‎ปฏิกิริยาของคนดูแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ
‎แต่ทุกคนร้องภาษาญี่ปุ่นไปกับฉัน
‎พวกเขาทำให้ฉันประหลาดใจทุกครั้ง
‎เสื้อผ้าวันนี้ก็ออกแบบโดย ‎สไตลิสต์ของฉัน คุณชิกะ ฮานาชิมะอีกแล้ว
‎- แรงบันดาลใจของชุดนี้คืออะไร ‎- คราวนี้เป็นราชินีค่ะ
‎ราชินี
‎ฉันไม่ได้โทรบ่อยเท่าไรก่อนขึ้นคอนเสิร์ต
‎แต่ถ้าโทร ก็จะโทรหาลูกสาว
‎แกหลับอยู่
‎ขอโทษนะจ๊ะ ลูกสาว
‎อ้าว แกวางหูใส่ฉัน
‎อีวานเกเลียนตอนที่ฉันชอบที่สุดคือตอนจบค่ะ
‎ฉันชอบตอนสุดท้ายของอีวานเกเลียน ‎ถึงจะมีคำวิจารณ์ที่หลากหลาย
‎ทุกคนมีความคิดเห็นของตัวเอง
‎ฉันรู้สึกว่าฉากพวกนั้นเป็นปรัชญาที่สุด
‎และสำหรับฉัน มันเหมือนรู้สึกตัวตื่นน่ะ
‎ฉันก็เลยชอบมาก
‎ปรัชญาในเนื้อเพลง...
‎มันขึ้นอยู่กับว่าเราตีความมันยังไง
‎ในหัวฉัน ท่อนที่ร้องว่า ‎"เด็กหนุ่ม กลายเป็นตำนาน" น่ะ
‎ทำให้รู้สึกลึกซึ้งมากขณะที่ร้อง
‎ตอนนี้ฉันอยากโทรหาผู้จัดการค่ะ
‎ฮัลโหล
‎ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ
‎ผมอยู่ข้างนอก
‎ข้างนอกคือที่ไหนล่ะ
‎เอ ข้างนอกก็คือข้างนอกไง
‎แสดงให้ดีที่สุดนะ
‎ค่ะ ฉันจะพยายาม
‎- บาย ดูแลตัวเองนะ ‎- ขอบคุณค่ะ บาย
‎ฉันไม่เคยคิดจะเป็นนักร้องอาชีพเลย
‎ก่อนขึ้นเวที ฉันจะตื่นเต้นสุดๆ
‎พอรู้อะไรมากขึ้นเรื่อยๆ เกี่ยวกับอนิเมะ
‎ฉันกลับรู้สึกเหมือนยิ่งรู้น้อยลงเรื่อยๆ
‎เดิมทีอนิเมะสร้างมาเพื่อเด็ก ‎ฉันก็เลยย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น
‎ใครๆ ก็รู้ว่าคนญี่ปุ่นชอบอะไรน่ารักกุ๊กกิ๊ก
‎ดูเด็กๆ พวกนี้สิ
‎หนูน้อยน่ารักพวกนี้ชอบอนิเมะกันทั้งนั้น
‎อนิเมะเรื่องโปรดคืออะไรคะ
‎จริงด้วย กำแพงภาษา
‎โดราเอมอนค่ะ
‎ไอกัตสึเฟรนส์
‎พริตตี้เคียวค่ะ
‎- "มาเล่นกันอีกนะ ‎- อ๋อ มาเล่นกันอีกนะ
‎ได้จ้ะ ยินดีมาก
‎"วัฒนธรรมคาวาอี้" แปลตรงตัวคือ ‎"วัฒนธรรมความน่ารัก"
‎แต่อย่าเข้าใจผิดค่ะ มันไม่ใช่สำหรับเด็กเท่านั้น
‎คุณรู้มั้ยว่าวัฒนธรรมคาวาอี้ ‎เริ่มขึ้นในยุค '60 เพื่อขัดขืนต่อ
‎ความเป็นผู้ใหญ่และอำนาจทางการ
‎รู้มั้ยว่าเด็กนักเรียนประท้วง ‎โดยโยนหนังสือเรียนทิ้ง
‎และอ่านแต่มังงะ ใช่เลย
‎และตอนนี้อนิเมะแบบคาวาอี้ ‎ก็เข้ามาปฏิวัติรูปแบบของอนิเมะ
‎น่ารักจัง
‎หัวใหญ่จังเลย
‎(นาโอโกะ - นักเขียนบทอนิเมะ)
‎เขาลือกันว่าในตัวหมีริลัคคุมะเป็นชายแก่
‎แต่มันก็แค่ข่าวลือใช่มั้ย
‎(มาซาฮิโตะ - ผู้กำกับ)
‎ผมได้ยินเขาพูดกันว่า ‎ข้างในอาจเป็นพ่อของคาโอรุก็ได้
‎ข่าวลือสินะ
‎(แค่ข่าวลือ)
‎(ริลัคคุมะกับคาโอรุ)
‎เราทำแบบนี้ในการสร้าง ‎แอนิเมชั่นแบบสต็อปโมชั่น
‎สิ่งแรกที่เราต้องทำคือ
‎ประกอบทุกอย่างที่จะปรากฏหน้ากล้อง
‎อันดับแรกเราจะสร้างหุ่น ‎ทำอาร์ตเวิร์ก สร้างห้องต่างๆ
‎และในกรณีนี้ ก็สร้างหุ่น ‎สำหรับริลัคคุมะและมนุษย์ด้วย
‎แล้วเราก็เริ่มทำให้หุ่นเคลื่อนไหว
‎ต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการสร้าง ‎แอนิเมชั่นแบบสต็อปโมชั่น
‎นักสร้างอนิเมะคนหนึ่งก็ใช้เวลาทั้งวัน ‎สำหรับถ่ายงาน 10 วินาที
‎ฉันชอบซิปด้านหลังของริลัคคุมะมาก
‎เหตุผลที่คาโอรุต้องการริลัคคุมะ
‎ก็เพราะเขาอ่อนโยนและอบอุ่น ‎และฉันคิดว่าเธอตัดใจจากเขาไม่ได้
‎ฉันไม่คิดว่าชีวิตของคาโอรุต้องดิ้นรนต่อสู้
‎ฉันคิดว่าจะมีสักช่วงหนึ่งที่เราทุกคน
‎รู้สึกเหมือนอะไรก็ไม่เข้าท่าเข้าทางไปหมด
‎เรื่องนี้จึงน่าจะแสดงให้เห็นว่า ‎คาโอรุก็คนธรรมดาคนหนึ่ง
‎เหมือนพวกเราทุกคน
‎ฉันว่าการทำใช้ชีวิตสบายๆ ก็สำคัญนะ
‎เพราะถ้าคุณทำงานมากเกินไป
‎สุดท้ายคุณก็จะลืมทำดีกับคนอื่นๆ
‎ถ้าไม่ผ่อนคลายบ้าง อาหารก็จะไม่อร่อยอีกต่อไป
‎ดังโงะเหรอครับ ผมชอบดังโงะมาก
‎ดังโงะที่ผมชอบก็คือแบบที่
‎เคลือบซีอิ๊วและน้ำตาล รสหวานๆ เค็มๆ
‎รสซีอิ๊ว ฉันก็ชอบเหมือนกัน
‎ผมขอกินหน่อยได้มั้ย
‎ช่วยเอาดังโงะอร่อยๆ มาให้ฉันหน่อยนะคะ
‎ในบท เราใส่กิจกรรมสำคัญ ‎ของแต่ละเดือน
‎ที่มีการฉลองกันในญี่ปุ่น ‎ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมีนาคมลงไปด้วย
‎สำหรับฤดูกาลต่างๆ
‎เราคำนวณจากตำแหน่งดวงอาทิตย์ ‎ตลอด 12 เดือนเพื่อจัดแสง
‎เรายังใช้หิมะและซากุระแสดงถึงฤดูกาลด้วย
‎ฉันอยากให้ทุกคนเข้าถึงเรื่องราวของเธอได้
‎นี่เป็นครั้งแรกที่เราใช้แอนิเมชั่นแบบสต็อปโมชั่น
‎ฉันเลยรู้ว่าเราสามารถทำสิ่งต่างๆ ‎ที่ไม่เคยทำได้กับหนังคนแสดง
‎ก็เลยอยากปล่อยจินตนาการ ‎ให้พรั่งพรู ให้ระเบิดออกมา
‎และให้มันพาฉันไปอีกโลกหนึ่ง ‎ที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
‎วัฒนธรรมญี่ปุ่นวนเวียนอยู่กับ ‎ค่านิยมเรื่องความเคารพ เกียรติ และศักดิ์ศรี
‎โดยเฉพาะศักดิ์ศรีในงานของตน
‎จะให้แปลเหรอคะ
‎คนญี่ปุ่นทำงานหนักสุดๆ ไปเลย
‎อาจจะซึมซับจากกันก็ได้
‎ในญี่ปุ่น ฉันทำงานหนักกว่าที่เคย ‎เพื่อให้สารคดีเรื่องนี้เป็นรูปเป็นร่าง
‎ฉันต้องเค้นเอาแก่นแท้ของอนิเมะออกมาให้ได้ ‎ไม่งั้นก็จะตามไม่ทันใครเขาไปตลอด
‎ฉันสัมภาษณ์ผู้สร้างอั๊กเกรทซูโกะ ‎ที่ปฏิวัติวัฒนธรรมออฟฟิศ
‎ในรูปแบบใหม่ที่แผดเสียงลั่น ‎ทั้งคาวาอี้และเกรี้ยวกราดสุดพลัง
‎(ราเรโกะ - ผู้กำกับอั๊กเกรทซูโกะ)
‎ชื่อ "ราเรโกะ" ‎มาจากสมัยที่ผมเป็นมือสมัครเล่น
‎ผมใช้เป็นนามแฝงในอินเทอร์เน็ต ‎ซึ่งไม่มีความหมายอะไร
‎คิดขึ้นมามั่วๆ น่ะ
‎ตอนนี้ผมอายุ 46 การที่ผมยังใช้ชื่อนี้อยู่
‎ทำให้ผมคิดว่า "มันไม่ใช่ปัญหาสินะ"
‎(เยติ ออกแบบตัวละครอั๊กเกรทซูโกะ)
‎ฉันเป็นนักออกแบบตัวละครค่ะ
‎เป็นคนเลือกว่าตัวละครจะมีรูปร่างหน้าตายังไง ‎มีท่าทางการแสดงออกยังไงในอั๊กเกรทซูโกะ
‎ฉันสวมผ้าปิดปากเพราะ...
‎ฉันขี้อายน่ะ
‎ตอนที่นำเสนอผลงานครั้งแรกให้ซานริโอ
‎แทนที่จะลงเสียงพากย์ทั้งหมดเอง ‎อย่างที่เคยทำตามปกติ
‎ผมกลับขอให้ภรรยาลงเสียงตัวละครนำหญิงแทน
‎ซานริโอตกหลุมรักเสียงเธอ ‎และอยากให้เธอพากย์เรื่องนี้
‎ผมถึงกับอึ้ง ‎"จริงเหรอ ถามจริง เราจะทำเรื่องนี้เหรอ"
‎ฉันชื่อเร็ตสึโกะ
‎อายุ 25 ปี โสด ราศีพิจิก หมู่เลือดเอ
‎เร็ตสึโกะสร้างขึ้นจากเรื่องราวของคนหลายคน
‎เป็นส่วนผสมของคนหลายคนที่ฉันรู้จัก
‎ตัวอย่างแรงบันดาลใจจากประสบการณ์...
‎ก็อย่างตอนที่หนึ่ง ‎ที่เร็ตสึโกะไปทำงานโดยใส่รองเท้าแตะน่ะ
‎ผมเคยทำแบบนั้นมาหลายครั้ง
‎เร็ตสึโกะเริ่มจากแบบนี้
‎ผู้กำกับโกริกับวาชิมิอยากให้สมจริงมากกว่านี้
‎ร่างกายของผมไม่ได้สร้างมา ‎เพื่อร้องเพลงเดธเมทัล
‎ผมเริ่มร้องเพลงเพราะผมไม่รู้จักใครที่จะถามได้
‎ผมเลยคิดว่า "งั้นคงต้องร้องเองแล้วล่ะ"
‎ผมค้นในกูเกิลว่าทำยังไง แล้วก็ฝึกอยู่เป็นเดือน
‎"เดธวอยซ์" ไม่ได้มีไว้สำหรับไมโครโฟนแบบนี้
‎น้ำชา
‎เอ๊ะ
‎ทำไมต้องเดธเมทัล
‎ตอนที่เพื่อนฉันส่งเสียงเวลาตื่นเต้น ‎มันฟังเหมือนเดธเมทัลน่ะ
‎ฉันก็เลยคิดว่าเดธเมทัลน่าจะเหมาะ
‎เร็ตสึโกะก็เลยเริ่มร้องเพลง
‎เนื้อหาในอั๊กเกรทซูโกะ
‎อย่างตอนที่เร็ตสึโกะเบื่อที่จะเสิร์ฟชาแล้ว
‎อยู่ในเรื่องตลกของญี่ปุ่นมาสามทศวรรษ
‎ผมแปลกใจที่คนต่างชาติก็เห็นว่ามันตลก
‎แต่จากความเคลื่อนไหว #มีทู น่ะ
‎บางทีโลกอาจไม่ได้วิวัฒนาการ ‎ไปไกลเท่าที่ผมคิด
‎นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของงานเหมือนกัน ‎สำหรับผู้หญิง ใช่เลย
‎เจ้านายเฮงซวย
‎ถ้ามีเวลาว่าง...
‎ฉันก็อยากจะนอนค่ะ
‎คำสุดท้ายที่ผมค้นกูเกิลเหรอ ‎ก็คงเป็นอย่างที่เรียกว่า "อีโก้เสิร์ช"
‎ชื่อตัวเองน่ะครับ
‎แต่ในเมื่อเราสามารถกดข้ามไตเติลเปิดเรื่อง ‎กับเครดิตตอนจบในเน็ตฟลิกซ์
‎ก็เลยมีคนไม่มากที่จะรู้จักผม
‎ร้องคาราโอเกะเหมือนจะสิ้นโลก ‎คือการเยียวยาความเจ็บปวดจากงาน
‎#เต็มที่เลยสาวๆ
‎เจอพลังโกรธแค้นของฉันซะ
‎ฉันเริ่มจะรู้สึกเหมือนตัวเองไปไม่เป็น
‎เมื่อติดอยู่ในความย้อนแย้งของญี่ปุ่น
‎เราจะเข้าใจอนิเมะอย่างอั๊กเกรทซูโกะ ‎ที่เสียงดัง ก้าวร้าว และเลอะเทอะได้ยังไง
‎ในเมื่อดูเหมือนญี่ปุ่นจะเป็นประเทศ ‎ที่เลอะเทอะน้อยที่สุดแล้วที่ฉันเคยไป
‎แค่บอกว่าญี่ปุ่นสะอาดอาจจะไม่เท่าความเป็นจริง
‎มันดีงามเลยล่ะ
‎ไม่มีขยะ
‎ซึ่งสร้างความประทับใจมากจนได้รู้ว่า
‎ในที่สาธารณะนั้นไม่มีแม้แต่ถังขยะ
‎และโตเกียวก็ไม่ใช่แค่สะอาด
‎แต่ยังเขียวชอุ่ม
‎บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งขับเคลื่อนศิลปะในรูปแบบนี้
‎อนิเมะพูดถึงปัญหาใหญ่ต่างๆ
‎เช่น การเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ ‎เทคโนโลยี วันสิ้นโลก ดินแดนในอุดมคติ
‎การกลายพันธุ์ของพืชและสัตว์ รวมทั้งปูด้วย
‎ปูยักษ์กินคนน่ะ
‎มีอนิเมะที่มีครบทุกอย่างที่ว่ามาด้วย
‎อ้อ แล้วยังพลังหญิงอีก
‎(เซเว่นซีดส์)
‎เซเว่นซีดส์เกี่ยวกับโลกที่มนุษย์กำลังจะสูญพันธุ์
‎จากภัยธรรมชาติที่ร้ายแรง
‎(ยูกิโอะ ทากาฮาชิ ‎ผู้กำกับเซเว่นซีดส์)
‎ความเชื่อมโยงระหว่างโลกในเซเว่นซีดส์ ‎กับโลกของเราเหรอครับ
‎ที่จริงสภาพการณ์มันไม่เหมือนกันน่ะ
‎แต่ผมรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกของเรา ‎ก็เหมือนกับของพวกเขา
‎ในขั้นตอนการสร้างสรรค์งาน
‎ขณะที่เราวาดออกมาว่า ‎ตัวละครเอกจะมีพฤติกรรมยังไง
‎และผมกำกับความเคลื่อนไหว ‎ผมรู้สึกเหมือนเป็นยุคปัจจุบันจริงๆ
‎สถานการณ์ของพวกเขาก็เหมือน ‎สถานการณ์ที่เราต้องเผชิญ
‎ฉันว่ามันเป็นซีรีส์ที่ยอดเยี่ยม ‎และมีตัวละครที่โดดเด่น
‎เซเว่นซีดส์เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก
‎ฉันชอบเซเว่นซีดส์มากค่ะ
‎เซเว่นซีดส์น่าสนใจจริงๆ เจ๋งที่สุดเลย
‎เซเว่นซีดส์
‎เหตุผลที่เซเว่นซีดส์เป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ
‎ก็เพราะตัวละครหญิงแต่ละตัว ‎ต่างก็แข็งแกร่งในแบบที่แตกต่างกันไป
‎และตัวละครชายก็อาจใจดีหรือเข้มแข็ง
‎ผมเชื่อว่าตัวละครแต่ละตัว ‎มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง
‎ความหมายของ "เซเว่นซีดส์" ‎ก็แปลตรงๆ ว่าเจ็ดเมล็ดพันธุ์
‎เด็กชายหญิงแต่ละคน ‎ที่ถูกส่งไปยังอนาคตก็คือ "เมล็ดพันธุ์"
‎เซเว่นซีดส์แตกต่างจากการ์ตูนผู้หญิงเรื่องอื่น
‎การ์ตูนผู้หญิงส่วนใหญ่จะเน้นเรื่องรัก
‎เรื่องนี้เดินเรื่องในอีกแง่หนึ่ง
‎พูดถึงความอยู่รอดซึ่งเป็นเรื่องที่ลึกซึ้งกว่า
‎ถ้าผมไม่ได้เข้าวงการแอนิเมชั่น
‎ผมก็คงไปทำอะไรเกี่ยวกับดาราศาสตร์
‎ดาราศาสตร์ นักสร้างอนิเมะทุกคน ‎ดูจะมีแผนสำรองไว้แล้ว
‎ฉันต้องมีแผนสำรองบ้าง
‎อะไรดีนะ
‎(เคนจิ คามิยามะ ‎ผู้กำกับอุลตร้าแมน)
‎ผมเคยอยากเป็นเชฟ
‎ผมคิดว่าตัวเองมีฝีมือทางนั้น
‎ถ้าไม่ได้อยู่ในวงการแอนิเมชั่นเหรอ
‎คำถามนี้อันตรายมากๆ
‎เป็นคำถามที่อันตรายจริงๆ
‎เพราะชีวิตของนักสร้างอนิเมะ ‎ไม่ได้เดินอยู่ในสวนสีเขียวสะอาดตาของญี่ปุ่น
‎มันอาจบดขยี้จิตวิญญาณ
‎สร้างความวิตกกังวล ทำให้เราหมกมุ่น
‎และฉันก็เริ่มตระหนักว่ามันโดดเดี่ยวยิ่งนัก
‎ผมจะย้ายมาอยู่โตเกียวถาวรมั้ยเหรอ
‎ไม่ล่ะ ผมคิดถึงครอบครัวมาก
‎(ชินจิ อะรามากิ ‎ผู้กำกับอุลตร้าแมน)
‎ตั้งแต่เป็นนักศึกษา ‎ผมก็ทำงานยาว 20 ชั่วโมงทุกวัน
‎ทำหนังไปพร้อมกับทำลายสุขภาพตัวเองไปทุกวันๆ
‎การสร้างอะไรก็ตามบนแผ่นฟิล์ม ‎ทำให้เราเครียดหนักมาก
‎ถ้ามีเวลา ผมจะนอนวันละหกชั่วโมง
‎การสร้างแอนิเมชั่นนั้นยากที่จะมีเวลาว่างเยอะๆ ‎ทุกคนงานยุ่งกันหมด
‎ถ้ามีเวลาว่าง...
‎ฉันก็อยากจะนอนค่ะ
‎ก้าวต่อไปล่ะ
‎ใช้ชีวิตสบายๆ มั้ง
‎เลี้ยงเฮดจ์ฮ็อก
‎นี่แหละแผนสำรองของฉัน
‎(คาเฟ่เฮดจ์ฮ็อก ชั้นสี่)
‎ฉันเริ่มไม่แน่ใจเลยสักอย่าง
‎การตัดสินใจมาญี่ปุ่น
‎ความสามารถที่จะเล่าเรื่องนี้
‎นักสร้างอนิเมะทุกคนดูเหมือนจะลอยห่างออกไป
‎พวกเขาอยู่ได้ยังไงนะ ‎ที่ทำงานโดยไม่ได้หลับได้นอน
‎แล้วยังสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ ได้อีก
‎โดยเฉพาะคนที่ทำงานนี้มาเป็นสิบๆ ปีแล้ว
‎ตอนร้องเพลงอุลตร้าแมนให้ลูกชายฟัง
‎เขาถามว่า "เพลงอะไรน่ะ"
‎ผมบอกว่าเพลงอุลตร้าแมน ‎จากนั้นเขาก็เริ่มชอบอุลตร้าแมน
‎เราดูทั้งภาคเก่าและภาคใหม่
‎เรารักอุลตร้าแมนกันทั้งคู่ ทำท่าอุลตร้าแมนซิ
‎ผมเคยอยากออกแบบรถยนต์
‎ผมคิดว่าอยากจะทำเป็นอาชีพ
‎(ชินจิ อะรามากิ ‎เส้นทางในวงการ)
‎งานแรกที่ผมกำกับก็คือมาด็อกซ์ 01
‎(เมทัลสกินแพนิค มาด็อกซ์-01)
‎มันเป็นหนังที่ไม่ได้เข้าโรง ‎หรือเป็นหนังแบบโอวีเอ ยาว 40 นาที
‎(เคนจิ คามิยามะ ‎เส้นทางในวงการ)
‎ผลงานชิ้นแรกที่ผมกำกับก็คือ พัทเลเบอร์มินิมัม
‎(ตำรวจเคลื่อนที่พัทเลเบอร์ ‎มินิมัม: มินิพาโต)
‎หนังสั้นชุดนี้มาพร้อมกับ ‎ไตเติลสำหรับเรื่องที่มีชื่อว่าพัทเลเบอร์
‎ผมทำงานแอนิเมชั่นวาดมือมาหลายสิบปี
‎แล้วก็มีบางอย่างเข้ามา
‎ที่ดึงเอาการออกแบบของเรา ‎และมุมมองต่อโลกออกมาได้ดีขึ้น
‎เช่นคอมพิวเตอร์กราฟิก มีข่าวเรื่องนี้เต็มไปหมด
‎และผมคิดว่า "นี่คือวิธีการที่จะใช้นับจากนี้ไป"
‎(แอปเปิลซี้ด)
‎ต้องเป็นหนังแอปเปิลซี้ดภาคแรกแน่นอน
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมใช้วิธีจับความเคลื่อนไหว
‎และทำทุกอย่างด้วยซีจีสามมิติ
‎ผมคิดว่าผมมีส่วนร่วมกับ ‎โกสต์อินเดอะเชลล์มานานที่สุด
‎(โกสต์อินเดอะเชลล์: ‎สแตนด์อะโลนคอมเพล็กซ์)
‎มีทั้งหมดสองภาค
‎ผมทำภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องหนึ่งด้วย
‎อีเดนออฟดิอีสท์เป็นชื่อหนังเรื่องแรกของผม
‎หนังเรื่องหนึ่งที่ผมใช้เวลาเยอะมาก ‎ก็คือกัปตันฮาร์ล็อค
‎ซึ่งเป็นหนังซีจีทั้งเรื่อง
‎รู้สึกจะใช้เวลานานกว่าห้าปีถึงจะเสร็จสมบูรณ์
‎ผมจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด
‎แต่คิดว่าตอนแรกคุณอะรามากิอยากจะสร้าง
‎โกสต์อินเดอะเชลล์อีกภาคที่ไม่เหมือนเดิม
‎เราอยู่ที่งานปาร์ตี้
‎และคุณอิชิกาวะ ผู้อำนวยการสร้าง ‎ก็บังเอิญมานั่งข้างผม
‎รู้สึกว่าผมจะถามเขาเล่นๆ
‎เพราะเขาอยู่ที่นั่นพอดี
‎ก็เลยได้ข้อสรุปออกมาว่าผมกับคุณอะรามากิ
‎จะสร้างโกสต์อินเดอะเชลล์ด้วยกัน
‎แต่เราทั้งสองคนกำกับเรื่องอื่นอยู่
‎ก็เลยเริ่มงานทันทีไม่ได้
‎แต่มีอีกงานหนึ่งที่เริ่มทำกันแล้ว
‎นั่นก็คืออุลตร้าแมน แล้วพวกเขาก็เสนอให้เราทำ
‎เพราะเราสองคนเป็นคนรุ่นที่
‎โตมากับการดูอุลตร้าแมนภาคแรก
‎เราต่างก็หลงใหลมันจริงๆ
‎ในแง่ของภาพ แน่นอนว่า...
‎ฉากแอ็คชั่นที่ทำคนดูอ้าปากค้างนั้นเยี่ยมมาก
‎แต่เพราะซีจีใช้วิธีจับความเคลื่อนไหว
‎มนุษย์ก็จะดูเหมือนมนุษย์มากขึ้น
‎และดิบขึ้นกว่าเดิมด้วย
‎การเอาความดิบของมนุษย์ ‎มารวมกับสไตล์ที่บิดเบี้ยวของอนิเมะ
‎นั่นแหละที่ผมอยากจะทำให้สุดไปเลย
‎ฉันเริ่มรู้สึกอยากจะเค้นเรื่องนี้จนไม่เหลืออะไร
‎ซึ่งในโตเกียวทำได้ยาก
‎เพราะให้ความรู้สึกเหมือนเป็นที่ที่ไม่มีขีดจำกัด
‎ตั้งแต่ร้านอาหารที่ใช้ตู้หยอดเหรียญ
‎ไปจนถึงรถไฟหัวกระสุน
‎ไปจนถึงห้องน้ำไฮเทคที่ชวนสับสนที่สุด ‎เท่าที่โลกเคยเห็น
‎ญี่ปุ่นอยู่ในอนาคตอยู่แล้ว
‎ใช้ระบบอัตโนมัติไปเสียทุกอย่าง ‎โดยเฉพาะในแอนิเมชั่น
‎(เลวิอุส)
‎(เคสุเกะ ‎ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของเลวิอุส)
‎ผมทนทำงานซ้ำซากไม่ได้จริงๆ ‎ถ้าเราใช้คอมพิวเตอร์ทำงานพวกนั้น
‎ได้ทุกอย่างก็ดีสิ
‎งานซีจีสามมิติมีขั้นตอนเยอะมาก
‎(ฮิโรยูกิ เซชิตะ ‎ผู้อำนวยการควบคุมงาน เลวิอุส)
‎องค์ประกอบในการสร้างงานภาพก็ด้วย
‎ผมจะอธิบายแต่ละขั้นตอนให้ฟัง
‎(แอนิเมติก)
‎นี่เป็นส่วนงานแอนิเมติก
‎ข้อมูลดิบนี้ช่วยให้เราทำการทดลองได้ ‎เพื่อที่จะได้รู้ว่า
‎เราจะสร้างฉากที่ทรงพลัง ‎อย่างที่คิดไว้ในหัวได้ยังไง
‎แล้วก็เริ่มขั้นตอนสร้างต้นแบบ
‎(สร้างต้นแบบ)
‎(วางเลย์เอาต์)
‎ผมอยากให้กำปั้นโดนต่อยหนักกว่านี้ ‎และยุบเข้าไปในเนื้อ
‎และอยากให้ตรงที่โดนหมัดบวมขึ้นมาตรงนี้
‎(เทคนิคพิเศษ)
‎นี่เป็นเทคนิคพิเศษ
‎คุณจะเห็นว่าแรงกระแทกจากการต่อยนั้นแรงมาก
‎จนไอน้ำในกล้ามเนื้อลอยออกมา
‎ผมอยากให้มันออกมาจากรอยแตกจริงๆ
‎แต่ก็จะต้องทำอะไรเยอะมาก ‎ถ้าจะให้มันออกมาจากรอยแตก
‎ไอน้ำก็เลยโผล่ขึ้นมาจากพื้นผิว
‎คุณดูออกเลยว่าฉากนี้เราขี้โกง
‎(การจัดแสง)
‎สำหรับการจัดแสง
‎เหตุผลที่ผมจัดไฟให้มากระทบเวทีเยอะมาก
‎ก็เพราะผมอยากจะสร้างความรู้สึก ‎ว่ามีแสงวูบวาบระหว่างการต่อสู้ของตัวละคร
‎อารมณ์ของตัวละครเชื่อมโยงกับสีของแสง
‎ผมกังวลเรื่องใช้แสงวูบวาบ
‎ให้มีประสิทธิภาพ
‎เป้าหมายของผมไม่ใช่การเอา ‎อนิเมะของญี่ปุ่นมาสร้างใหม่ด้วยซีจีสามมิติ
‎แต่ผมอยากจะเอาการ์ตูนอเมริกัน ‎หนังสือการ์ตูนรวมเล่ม
‎การ์ตูนฝรั่งเศสที่ผมรักมาก
‎และหาทางทำอะไรสักอย่าง ‎เพื่อให้มันเคลื่อนไหวได้ในสไตล์นั้น
‎นั่นคือเป้าหมายของผม
‎ผู้กำกับมีหน้าที่สามอย่าง ‎หน้าที่พื้นฐานจริงๆ สามอย่าง
‎เห็นภาพ เลือก และตัดสินใจ
‎ใช่ ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอะไร
‎เราคงต้องเข้าใจแก่นแท้ของอนิเมะ ‎ด้วยวิธียากแล้ว
‎ฉันกำลังส่งแผนสำรองไป มันเป็นคำถามน่ะ
‎- ชื่ออะไร ‎- รูอิ คุโรกิ
‎- อายุ ‎- 41
‎- บ้านเกิด ‎- โตเกียว
‎- ไม่ชอบ ‎- อายุมากขึ้น
‎(รูอิ คุโรกิ ‎ผู้สร้างปริศนาฆาตกร)
‎มื้อเที่ยงกินอะไรครับ
‎- ผมไม่ได้กิน ‎- ทำไมล่ะครับ
‎เพราะผมไม่มีเวลา
‎- คุณทำงานให้ใคร ‎- ตัวเอง
‎- คุณมาที่นี่ยังไง ‎- ขับรถมา
‎- เลี้ยงสัตว์มั้ย ‎- ไม่
‎- ชอบหมาหรือแมว ‎- หมา
‎- อาหารโปรดล่ะ ‎- ปู
‎- คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว ที่เดิมน่ะ ‎- 40 ปี
‎- สีโปรด ‎- ดำ
‎- หนังเรื่องโปรด ‎- บริษัทกำจัดผี
‎- เราอยู่ที่ไหน ‎- ไอ.จี.
‎คุณทำงานอะไร
‎สร้างแอนิเมชั่น
‎อนิเมะเรื่องแรกชื่ออะไร
‎คิลบิล
‎จำนวนอนิเมะที่คุณสร้าง
‎มากกว่า 20 เรื่อง
‎เรื่องโปรดที่สร้างคือ
‎ปริศนาฆาตกร
‎คนที่นับถือ
‎คนที่นับถือเหรอ
‎พ่อผม
‎คุณได้แรงบันดาลใจจากไหน
‎สมองของคนอื่น
‎ครอบครัวคุณคิดยังไงเกี่ยวกับงานของคุณ
‎พวกเขาภูมิใจ
‎คำสุดท้ายที่คุณค้นในกูเกิล
‎สแตน ลี
‎งานยากที่สุดที่เคยทำ
‎คิลบิล
‎นักเขียนคนโปรด
‎นักเขียนคนโปรดเหรอ วิลเลียม เบอร์โรส์
‎เป้าหมายสูงสุด
‎ขึ้นสวรรค์
‎- ก้าวต่อไป ‎- ใช้ชีวิตสบายๆ มั้ง
‎- เราควรกังวลมั้ย ‎- ผมไม่คิดว่าคุณต้องกังวลนะ
‎- คุณคือเคธใช่มั้ย ‎- ไม่ใช่
‎- คุณคือโคคุใช่มั้ย ‎- ไม่ใช่
‎- คุณคือคิลเลอร์บีใช่มั้ย ‎- ไม่ใช่
‎เหตุการณ์ที่ระทึกที่สุดในซีซั่น 2
‎บอกไม่ได้
‎กลายเป็นว่าฉันต้องทำภารกิจนี้ ‎เพื่อจะได้เข้าใจอนิเมะ
‎ไม่ใช่เพื่อเป็นนักสร้างหนังที่เก่งขึ้น
‎มันคือการยอมรับ แรงบันดาลใจ
‎และสิ่งที่นักสร้างอนิเมะเหล่านี้รู้มาตลอด
‎ความย้อนแย้งของญี่ปุ่นไม่ทำให้สับสน
‎แต่เป็นสิ่งจำเป็น
‎ได้ผ่อนคลายท่ามกลางความวุ่นวาย ‎แล้วไอเดียเด็ดๆ ก็จะพรั่งพรู
‎ผมได้ไอเดียมาจากไหน
‎ผมจะได้ไอเดียในชีวิตประจำวัน ‎เช่นเวลาแช่น้ำในอ่าง
‎เวลาแช่น้ำค่ะ
‎อาจจะเป็นเวลาอาบน้ำ...
‎ปกติก็ตอนอาบน้ำ
‎มันเกิดขึ้นตลอดเวลา อย่างตอนที่ผมเดินเล่น
‎ตอนเดินทางกลับบ้าน
‎หรือเดินเล่นไปเรื่อยๆ
‎ไอเดียมันเกิดไม่เลือกเวลาหรือสถานที่หรอก
‎คำถามจึงไม่ใช่ "อนิเมะคืออะไร"
‎สร้างอย่างไร สร้างทำไม
‎อะไรทำให้แฟนๆ ชื่นชอบ
‎ไม่ใช่แค่คนที่สร้างมันขึ้นมา ‎เจ้าของไอเดีย คนช่างฝัน
‎คนที่มีภาพต่างๆ ในหัวที่กล้าพูดว่า ‎"ฉันไม่สนโว้ย"
‎สิ่งที่หลอมรวมอนิเมะเป็นหนึ่ง ‎และทำให้มันพิเศษ...
‎คือการที่มันทำให้คุณเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของอะไรที่ใหญ่กว่าตัวคุณเอง
‎การรับคุณเข้าสู่สังคมที่บ้าบอนี้
‎และการที่มันทำให้คุณรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
‎สร้างโดยคนแปลกแยก เพื่อคนแปลกแยกอื่นๆ
‎ไม่สำคัญหรอกว่า ‎ผมเรียนโรงเรียนอะไรในประเทศไหน
‎ถ้าผมเห็นคนใส่เสื้อยืดวูล์ฟเวอรีน
‎ผมจะรู้สึกว่า "ผมคุยกับหมอนี่เรื่องเอ็กซ์เมนได้"
‎ถูกมั้ย และนั่นคือวิธีเชื่อมโยงวัฒนธรรมที่ต่างกัน
‎ผ้าคลุมหน้าเปิดออกแล้ว
‎เข้าสู่โลกของอนิเมะ